Wat moet je toch met een personal trainer?

Toen we ons inschreven bij Health City kregen we als bonus een gratis proefles van een personal coach aangeboden. Leuk dachten we, laten we het maar proberen. Na een week maar eens opgebeld. Elliot, ja de coach, had al over ons gehoord via Bart, de jongen die ons had ingeschreven. “Waar denken jullie aan bij een personal coach?” vroeg hij. “Iemand die ons enthousiast weet te houden, ons laat doorzetten als we denken niet meer te kunnen” antwoordde ik, Liza. Ik had het juiste antwoord gegeven, het voelde of ik een Quizvraag goed beantwoord had. We maakten een afspraak voor een paar dagen later. Toen ik de hoorn had neergelegd voelde het een beetje als een verplichting. Was het wel verstandig om deze afspraak te maken? Ik bedoel hoe duur is zo’n coach nou? Ach, en wat dan nog het is toch een gratis les en ik ben een echte Hollander: gratis is gratis.

Bij de sportschool aangekomen stond er bij de ingang nog een bord voor een afslankcursus. voor € 100,00 per persoon. We lachten beiden en keken elkaar aan, ja hoor als stel is dat € 200,00. Zonde van je geld toch, van ons leven niet. Snel naar binnen en omkleden. Elliott stelt zich nogmaals voor, nu ook aan Rob en legt in het kort uit hoe hij werkt. Klinkt heel goed maar wat gaan ons de vervolg lessen kosten, was onze vraag. In plaats van een prijs te noemen vertelde hij dat hij ons eerst zou laten zien, lees voelen, hoe zijn les is. We gingen de zaal in en hij legde ons de eerste oefening uit en deed hem voor. Je gaat staan één stap naar voren en dan met je achterste knie bijna de bodem raken. Daarna de andere voet en alles weer herhalen. Zag er simpel uit. Dat moest, ondaks dat ik een ik evenwichtsprobleem heb, zelfs twee kneusjes als ons lukken. Stoer zetten we onze eerste stappen. Dat viel dus tegen. Rob liep voorop en ik er achteraan. Het leek wel of we aan het koorddansen waren, zoveel moeite koste het om ons evenwicht te houden. Dat hielden we ook niet en we “vielen” dus van de denkbeeldige lijn die we volgden. Ongeveer vijftien stappen gedaan en we bereikten hijgend en steunend het eindpunt. “Rust maar even uit en dan weer terug,” liet Elliott weten en hij lachte erbij. Een waterig lachje verscheen op onze lippen. Wat hadden we anders verwacht. De terugweg was nog zwaarder en in onze bovenbenen begon het al aardig te branden. Hij vroeg ons wel steeds of het nog ging, of we misselijk waren of duizelig. Hij hield ons goed in de gaten. Na twintig minuten van verschillende inspanningen en veel gehijg van onze kant gingen we zitten om de zakelijke kant af te handelen.

Ik kan er lang of kort over vertellen. Maar waar het op neer kwam is dat we even naar lucht moesten happen. Als we zouden gaan voor een gezamenlijke training, wat goedkoper was dan per persoon, zou het een klein fortuin kosten. Hij liet ons even alleen hetgeen ons wel goed uitkwam, want zo konden we er om samen even over praten. Ik had als eerste mijn spraakvermogen terug, vrouwen hé. Ondanks mijn eerdere gedachten over de ‘dure’ afslankcursus die nu in mijn gedachten een koopje leek, was ik door de gegeven les om. Door die les van twintig minuten voelde ik me kapot maar heerlijk. Ik had het gevoel dat ik wel uren aan één stuk gesport had. Rob, nog steeds naar lucht happend keek me ongelovig aan. Het is een hoop geld. Na even gesproken te hebben waren we eens, de les was bijzonder intensief geweest en dat gaf ons het juiste gevoel. Elliott kwam weer terug en zag de aarzeling op Rob zijn gezicht. Ik vroeg hem hoeveel we konden afvallen door zijn lessen. Hij wou hier geen echt antwoord opgeven. “Kijk Liza, dat ligt er helemaal aan hoe jullie je houden aan de recepten en het bewegen, en hoe je lichaam is ingesteld.” Hij vertelde ons ook van de afslankacademie waar hij bij was en bood ons een lidmaatschap aan met een mooie korting. Rob was nu ook om en ik complimenteerde Elliott met zijn tactiek. Als hij de prijs vooraf had verteld hadden we gelijk nee gezegd. Hij lachte en verzekerde ons dat we er geen spijt van zouden krijgen.

Nadat Elliott vertrokken was vroeg ik aan Rob of we nog even zouden doorgaan met sporten. “Nee, ik ben te moe en op naar die les, maar als jij wil wacht ik wel.” “Mietje,” sprong er zo in mijn gedachten. “Ga ik nog wel even hoor,” lachend stond ik op om weer aan de slag te gaan. Nou dat lachen verging me heel snel. Voordat ik geheel rechtop kwam voelde ik een vermoeidheid over me heen komen. Toch wou ik doorgaan en zette een stap, LOOD in mijn benen is de enige juiste vertaling voor wat ik voelde. Ik ging weer snel zitten, nou ja ik plofte weer neer want ik had geen controle over mijn spieren, zo stram waren ze al geworden van het zitten. “Laten we toch maar naar huis gaan,”zei ik benepen tegen Rob. Zo strompelden we beiden naar de auto en moesten grinniken om elkaar. We leken wel tachtig zoals we liepen. Wel een week hebben we daar last van gehad, tot na de tweede les toen was het opeens verdwenen.

Vooruitlopend op de toekomst. Velen hebben ons voor gek verklaard om zoveel geld aan een personal coach uit te geven. Dit kan je toch ook makkelijk zelf. Wat kan je allemaal niet met dat geld doen. Ja, je kan heel veel doen met zoveel geld, maarten eerste heeft het eraan eten ook veel geld gekost dus waarom mag het eraf te krijgen dan niets kosten? Ten tweede, als we de oefeningen doen wanneer Elliott er niet bij is stoppen we toch sneller onder het motto: Ik kan niet meer. Hij is onze stok achter de deur, we worden elke week gewogen, voeren de gegevens in bij de afslankacademie en zien de resultaten. Hij is diegene die je nog tien keer door laat gaan terwijl jij denkt niet meer te kunnen. Of diegene die zegt nu te stoppen omdat je een pijn begint te krijgen die niet goed is terwijl je zelf misschien wel door gegaan zou zijn. Natuurlijk, hebben we dit eerst moeten ondervinden. En misschien is dit niets voor jou. Maar we kunnen het van harte aanbevelen en hebben nog geen minuut spijt gehad. De effecten van de lessen en de cursus van de afslankacademie zullen we in de volgende column’s toelichten. Wel een laatste schreeuw vanuit ons hart: “Elliott bedankt.”